TilkynningGuðbjört Lóa Sæmundsdóttir
Því miður tókst ekki að endurheimta færsluna frá 5. júní sem þurkaðist út en fyrir ótrúlega tilviljun þá voru okkur færðar útprentaðar allar þær kveðjur sem komið höfðu undir þessari færlsu fram til klukkan 13:00 6.júní. Vegna þessa eru kveðjur sem settar voru inn milli klukkan 13:00 og 17:30 glataðar.
Guðbjört Lóa Sæmundsdóttir látin
Hún Guðbjört Lóa, Blómarósin okkar lést síðdegis í gær 4. Júní í rúmi sínu hér á Lindargötunni um klukkan 16.
Við höfðum öll átt þrjá yndislega daga heima í Lyngholti. Fórum þangað á miðvikudaginn var og komum til baka á sunnudagskvöld.Það var mjög ánægjulegt að geta uppfyllt þessa ósk Lóu og notið frábærs veðurs í rólegheitum heima með fuglasöng við herbergisgluggann.
Við þökkum öllum innilega fyrir þann stuðning sem þið hafið veitt okkur með ýmsu móti. Sá stuðningur gaf Lóu mikið og styrkti okkur öll í þessari erfiðu baráttu.
Sæmundur, Halla og Salvör
Minningarsíða Guðbjartar LóuGuðbjört Lóa Sæmundsdóttir
Félagarnir Birgir Þór og Friðþjófur, fyrrverandi nemendur í MÍ og skólabræður Lóu, hafa opnað minningarsíðu Guðbjartar Lóu í þeim tilgangi að aðstandendur, vinir og annað samferðarfólk Lóu geti rifjað upp minningar, létt á hjörtum sínum og minnst hennar.
Tengil á síðuna má finna hér til vinstri.
Angrið sækir okkur tíðum heim
sem erum fávís börn í þessum heim.
Við skynjum fátt en skilja viljum þó
að skaparinn oss eilíft líf til bjó.
Að upprisan er öllum sálum vís
og endurfundir í paradís
Guðrún Jóhannsdóttir
frá Brattholti
Sæmundur, Halla og Salvör
Heim í sveitarloftiðGuðbjört Lóa Sæmundsdóttir
Sæl veriði!
Jebb, mín er bara á góðiu róli í dag... enda alveg að komast heim
!!! Þetta átti bara að vera smá tilkynning, örstutt og ég ætla mér bara að standa við það í þetta skiptið, þetta verður/er engin ritgerð hjá mér... En við fjölskyldan ætlum sumsé að keyra vestur núna (erum bara rétt að fara út úr dyrunum svo það er ekki tími til að vera að ritskoða eitt né neitt...) og ætlum að vera fram á sunnudag. Heimahlynningin fyrir vestan sér um allt sem þarf þar annars verðum við jú bara í sambandi við þau hér fyrir sunnan.
En ég ætla bara að láta þetta duga í bili og klára að ganga frá öllu fyrir heimferðina
Hafið þið það sem allra best yfir helgina, hvar svo sem þið eruð á landinu og njótið góða veðursins sem veðurstofan er búin að lofa alveg hægri vinstri... vonum bara að það standist...
Sveitakveðjur, ykkar Lóa blómarós
Svo eeendalaust þreytt...Guðbjört Lóa Sæmundsdóttir
Þetta hafa verið frekar erfiðir dagar undanfarið, og meira svona andlega heldur en líkamlega. Málið er að ég held að ég hafi sjaldan verið svona ótrúlega þreytt eins og undanfarnar tvær vikurnar. Það veldur því að ég get ekki gert nokkurn skapaðan hlut af því sem ég ætti annars að geta verið að gera á meðan ég hef allan þennan tíma. Ég get ekki lesið, horft á sjónvarpið, morfínið truflar sjónina, ég held enri einbeytingu, sofna. Ég hef líka reynt að sauma, pússla, það getur tekið mig allt upp í 1 og 1/2 kls til 2 að borða eina máltíð - ég bara sofna. Þetta velfur því auðvitað því að maður fer að hugsa allt og mikið og eitt af því fjölmarga sem ég hugsa er það nákvæmlega hvað það er sorglegt og leiðinlegt að eyða öllum tímum í að gera ekki neitt, hvort sem það eru hlutir sem maður er varla að nenna að gera (eins og að klára skilaverkefnin í skólanum) eða hlutir sem mig langar til þess að gera (eins og að lesa, skrifa, föndra ofl. skemmtilegt). Ég barasta hef ekki hugmynd hvað ég á að mér að gera.En við fjölskyldan erum samt að gera okkur vonir um að komast allaleiðina heim, sko allal eiðina í Lyngholtið í næstu viku
!!! Og það virðist bara allt stefna í það að svo verði. Þetta verða þó ekki nema 2 dagar sem við höfum heima við en það er samt alveg ótrúlegt hvað það er eins og sálin endurnærist við að komast heim, þó ekki sé um nema svona örstuttan tíma að ræða. Allavegana þori ég að ábyrgjast það fyrir mitt leiti að þessi ferð muni létta alveg heilmikið á þessari tilfinningahræru í sjálfri mér, sem ég skil ekkert í sjálf. Þa'ð er bara óskiljanleg lækning fólgin í því að vera heima hjá sér. En nú ætla ég að fara að hætta þessu rugli, er eflaust farin að tala í gringi hérna... það er nefnilega, eins og ég hef áður sagt, eitt af því sem mér finnst svo erfitt að gera þessa dagana, skrifa. Það, meðal annarrs, orsakar þetta bloggleysi hjá mér undanfarnar vikur og líka hversu síðustu færslur hafa verið illa unnar og virkað jafnvel eins og þær séu ekki nema hálfkláraðar. Afsakið mig...
Mig langar samt til þess að benda ykkur á mynd í sem var sýnd á RÚV á mánudaginn (minnir mig). Hún heitir Sweet November, man ekki hverjir fara með aðalhlutverkin. Hún fjalllar um mann sem er að ddrekkja sér í vinnu og gleymir aalgjörrlega að lifa sínu eigin lífi þangað til hann kynnist konu sem kennir honum það. Þessi myd er alveg virkilega falleg og áhrifamikil, allavegana hafði hún mikil áhrif á mig persónulega. Myndin er sorgleg, sérstaklega fyrir viðkvæmari sálirnar en það er einmitt það sem gerir hana svona áhrfamikla. Ég mæli því hikaust með því að þeir sem ekki hafa séð þessa mynd hlaupi út á næstu leigu, komi sér fyrir fyrir framan skjáinn og einbeyti sér að því að koma auga á boðskapinn sem lem leinist allsstaðar allt í gegnum alla myndina.
Jæja, nú bara nenni ég ekki meir, reyni að hafa það betra í næsta skipti. Farið vel með ykkur þangað til og takk fyrir allar hlýju kveðjurnar!
Góða nótt englabósar
Ykkar Lóa Blómarós.
"Hversdagsfréttir"Guðbjört Lóa Sæmundsdóttir
ÆÆÆÆ, jækkzzz!!
Það er orðið svo svakalega angt síða síðast og ég veit barasta ekkert hvað ég á að segja. Það gerist bara nákvæmlega ekki neitt hérna hjá mér. Það er samt í rauninni alveg kolvitlaust en málið er að það gerist bara allt hérna í kollinum en það er bara svi ÓTRÚLEGA mikið sem er að gerast þar að þið mynduð ekki trúa því. Mig langar alveg rosalega til þess að deila þessum hugsunum og pælingum með ykkur hérna á síðunni minni en þá er vandamálið það að ég þarf að vera í einhverjum svona alveg sérstökum gír til að geta skrifað eitthvað að viti um svona hugsanir og pælingar svo að þetta kemur kannski allt inn í svona smáskömmtum, allt eftir skapi og stuði frá degi til dags.
Í dag ætla ég bara að hlaupa létt yfir það helsta af því sem myndi geta kallast svona "hversdags" .
Á þessu augnabliki sit ég bara fyrir framan imbakassann og fygist með kosningunum, rétt eins og margur Íslendingurinn án efa. Svo var auðvitað horft á Júróvísjón fyrr í kvöld en þá var hún Þóra vinkona mín að vestan hérna í heimsókn og við horfðum á þetta grímusjóv saman. Það er alveg ótrúlegt hvað það er gott að hitta einhvern að heiman, að ég tali nú ekki um ef það er góð vinkona. Takk fyrir komuna elsku Þóra mín! 
Annars er planið fyrir morgundaginn að fara upp í Borgarnes í bústað ásamt fjölskyldunni, ömmu og afa, Sigurrósu vinkonu og Kjell, grilla e-ð gott og njóta lífsins í öðruvísi umhverfi úti í náttúrunni og vonandi í dýrindissumarveðri. Við ætlum svo bara að koma aftur heim annað kvöld svo að þetta verðiur bara svona dagsferð. Vonandi bara að allir verði örugglega við góða heilsu, hressir og kátir.
Varðandi heilsu og allt það þá hefur hún ferið svona upp og niður undanfarna daga/vikur, ýmist verkir, stingir, þunglyndi, máttleysi, þreyta og fullt fleira og allt í andhverfu við það. Það er enn verið að vinna í þessu máli varðandi líknardeildina, það ætlar að ganga eitthvað hægt fyrir sig... en er þó í rétta átt...
Sterarnir eru hins vegar mikið að pirra mig og síðastl. 2 sólahringana hefur mátteysið í útlimunum verið að aukast mikið og í dag fór jú svo að ég bara hreinlega missti fæturnar, þær barasta láku undan eins og leir. Mér líst ekkert á það! En ein af aukaverkununum af sterunum eru þær að vöðvarnir í útlimunum rýrna svo að allt slappast... alls ekki nógu gott.
Eins eru líka einhverjir verkir í vélindanu sem vilja koma þegar ég borða. Það er sko ekkert skemmtilegt að setjast fyrir framan girnilegan matardisk og hlakka til að fá gott bragð í munninn en nei... það eru verkir í véindað og aftur í bak sem ég fæ. Ýkt skemmtilegt ha? 
En þeir (doksarnir) telja að þetta geti stafað af einhverri sveppasýkingu svo að ég er að taka sveppalyf núna og vona bara að þetta virki svo að ég þurfi ekki að vera svona bundin við morfínið til mikið lengri tíma, en það vita jú allir sem á einhvern hátt hafa reynslu af morfíni, að aukaverkaninirnar af því lyfinu er sko ekki sú skemmtilegasta!!
Um nokkurra daga skeið hélt ég að ég væri að skána í lungunum þ.s. ég var farin að geta sleppt súrefnismettunartækinu en núna er eins og það sé eitthvað að byrja að hraka. Ég er sossum enginn læknir en ég mundi kannski vilja kenna verkjunum um þessi auka andarþyngsli eða hvað sem á að kalla þetta...
En ég er búin að fá botn í skólamálin mín svo að nú get ég farið að leggja mig fram við það að ljúka honum af. Ég sleppi íslenskunni bara alveg en geri einhver verkefni í ensku og frönsku sem verða metin inn sem lokapróf og næ því að klára þá áfanga. Púff!! Hvílíkur léttir!
Hmm... Ég held að ég fari nú bara að segja þetta gott í bili, þessi færsla er með eindæmum hrá og illa unnin en ég vona að þið fyrirgefið mér það... Ég vona svo innilega að ég fari að komast í rétta gírinn og deila með ykkur þessum hugsunum og heimspekilegu pælingum.
En Lóan kveður að sinni
Farið vel með ykkur og njótið góða veðursins elsku snúllur!
Kv. Lóa blómarós
Líknardeild ekki sama og endastöðGuðbjört Lóa Sæmundsdóttir
Sælt veri fólkið! Ég biðst innilegrar afsökunar á því hvað er langt síðan e-ð nýtt birtist hérna á þessari blessuðu síðu minni... og var það ekki einu sinni eftir mig sjálfa hmm... ég held að ég verði að fara að standa mig betur í þessu ölluEn staðan í dag er sumsé sú að ég er komin út af líknardeildinni (og meira að segja fyrir þónokkru síðan, eða sl. fimmtudag). Skrítið. Ég komst að því að sú hugmynd sem ég, og án efa fjölmargir aðrir hafa á svona deildum/stofnunum reyndist bara vera kolröng! Ég hef einhvernvegin alltaf sett samasemmerki á milli orðanna líknardeild og endastöð. En nei, nei þarna var fólk bara að koma inn í nokkra sólahringa, kyppa einhverju í liðinn og svo var það bara horfnir út í samfélagið aftur. En auðvitað eru ekki allir svona heppnir, eða heppnir og ekki heppnir, þarna er auðvitað aðalega eldra fólk (mér var sagt að ég væri sú yngsta hjá þeim núna) og einhverntíman kemur að því að allir þurfa að kveðja og þegar fólk er orðið svona gamalt og jafnvel alveg komnir út úr heiminum þá er svona spurning hvort fólk sé ekki bara nokkuð sátt við að kveðja þetta líf og byrja á e-u nýju (fyrir þá sem trúa á líf eftir þetta líf). Það var að sjálfsögðu ekki upplífgandi að vera þarna heilu sólahringana umkringdur krumpuðum gamlingjum og er ekki viss um að það viti sjáft hvar það er eða hverjir eru í heimsókn hjá þeim. En ég efa það samt að það hefði verið e-ð betra að vera á svona barnalíknardeild eins og mér skilst að þeir hafi þarna í Svíþjóð. Maður mundi þá án efa eiga erfitt með að sætta sig við það hvað lífið getur leikið fólk misgrátt. Þið vitið án efa hvað ég er að tala um svo að ég ætla ekkert að eyða orðunum neitt frekar í þessar pælingar... En umhverfið á deildinni var hlýlegt og heimilislegt (ALLT annað en á hvítri og grárri sjúkrahússtofnuninni, jakk). Nei, þarna voru lúxus Lazy-boy, keramikmunir, falleg húsgögn og allt bara voða huggulegt, í rauninni fátt sem benti til þess að þetta væri stofnun/deild tengd sjúkrahúsi. Og ekki má gleyma starfsfólkinu. Það er sko engum orðum ofaukið sem sögð hafa verið á kommentunum við færslunni hérna á undan, þetta eru algjörar perlur, algjör yndi en að sjálfsögðu saknaði ég fólksins á barnadeildinni (deild 22E) en svona gengur víst lífið, maður er sífellt að kynnast nýju og nýju fólki hvort sem manni líkar það betur eða verr.
En þeim á líknardeildinni tókst bara ágætlega að leysa úr vandanum sem ég var komin í en hann er samt þarna ennþá einhvufsstaðar, þarf bara ekki að vera undir eins ströngu eftirliti, og það er verið að vinna að því af fullum krafti að fínpússa vandann hér "heima" á Lindargötunni og vona ég svo sannarlega að það verði sem allra allra fyrst. Ég komst ekki í litlu aðgerðina sem ég átti að fara í á mánud. fyrir rétt rúmri viku vegna þess sem kom uppá og ég vil endilega bara fara að ljúka því af. En talandi um þennan hnút á herðabaðinu (sem átti að fjarægja í aðgerðinni) þá verð ég bara að fá að koma því að að það eru allir sem á annað borð sáu eða funndu fyrir hnútinum fyrir nokkrum vikum eru sammála um að hann hefur breyst... og mér til MIKILLAR gleði til hins betra. Hann hefur nefnilega minnkað að okkar mati
! Við höfum að sjálfsögðu engar myndir sem sanna þetta beint en stundum er það ekkert verra að taka mark á því sem maður finnur sjálfur, með snertingu t.d. heldur en að sjá það á mynd, það getur jafnvel verið betra og marktkara.Það er alveg heill hellingur sem er á flegiferð í kollinum á mér þessa undanfarna daga (sem er mjög trúlega ein aðalástæða þess að ég hef ekki komið mér til að skrifa, vissi ekkert hvar ég ætti að byrja o.s.frv. en svo ákvað ég núna að ég barasta yrði að fara að gefa frá mér smá lífsmark svo að ég settist niður og sauð eitthvað saman. Það er alveg heill hellingur sem mig langar að koma að hérna en ég hugsa að það verði bara betra að bíða með það þangað til ég hef komið smá reiðu á hlutina þarna uppi. Stundum vildi ég óska að ég hefði ekki fæðst sem svona mikill pælari, það hjálpar sko ekki til þegar maður er að velta fyrir sér einhverjum hlutum sem einhvert vit er í þá læðast að mannii einhverjar óþarfa tilgangslausar vangaveltur. Já, það getur verið alveg verið með eindæmum pirrandi.
En ég þakka kærlega fyrir öll kommentin og ótrúlega hlýjar og falllegar kveðjur sem ég hef fengið hérna inn á síðuna mína. Takk fyrir allt saman!
Farið vell með ykkur og njótið lífsins og því sem það hefur uppá að bjóða.
Mamman skrifarGuðbjört Lóa Sæmundsdóttir
Blómarósin, hún Guðbjört Lóa fór í morgun inná líknardeildina í Kópavoginum og kemur til með að þurfa að vera þar í nokkra daga. Ástæðan er sú að verkjalyfin sem hún hefur verið að taka eru farin að hafa miklar aukaverkanir sem hún þarf að fá hjálp til að vinna á. Hún ætlar sem sagt að fá bót á því og alla þá umönnun og dekur sem þar býðst til að geta haldið áfram því sem hún hefur verið að gera. Knús og kossar frá Guðbjörtu Lóu – BlómarósKveðja,Auðbjörg Halla, mamma Lóu
Tilbreytingarsnautt líf hvað?Guðbjört Lóa Sæmundsdóttir
Jæja, hér er bara allt við það sama. Eða allavegana svona svipað. Það gerist óskaplega fátt hérna, mest lítið bara. Dagarnir bara líða hjá, tilbreytingarsnauðir og kannski frekar grámyglulegir ef það má orða það svo... Ég vakna, les, horfi á sjónvarpið, er eitthvað aðeins í tövunni, borða, sef, fer svo að sofa að kvöldi. Svona líður hver dagur á eftir öðrum... ágætis líf fyrir þá sem nenna að lifa svona lífi en fyrir minn smekk þá verð ég að fá að segja pent "nei, takk. Þessi lífsstíll á ekki við mig". En það er svossum ekkert við þessu að gera nema bara að bíða (það er jú akkúrat það sem ég er að gera) og reyna einhvernvegin að finna e-ð skemmtilegt við hvern dag sem líður. Ég vildi óska að ég gæti haldið áfram með lífið, í nokkurskonar fullvissu um að allt sé eðlilegt og að lífið muni halda áfram sinn vanagang næstu árin. Þá er ég að meina að ég gæti bara skipulagt mitt nám, flutt út þegar mig langar til þess, útskrifast með stúdentahúfuna eftirsóttu þegar ég vil og bara hafa stjórn á mínu eigin lífi. Ég vona að þið skiljið hvað ég er að fara en það er effiðara en að segja það að þurfa alltaf að hafa líf sitt í höndunum á mönnum í hvítum sloppum. Ekki það að það sé eitthvað að þeim, onei alls ekki, þeir eru sko sannkallaðir englar í orðsins fyllstu merkingu! En fyrr má nú aldeilis fyrr vera!! Nú eru liðnir tæpir 10 mánuðir síðan ég greindist aftur með meinvörpin og hef þurft að vera með hugann við heilsuna meira og minna allan þann tíma. Ég er eiginlega bara orðin soldið mikið leið á þessu. Og ekki er það betra sú vissa að þessi veikindi mín hafa að sjálfsögðu ekki aðeins áhrif á mitt líf heldur líka allrar fjölskyldunnar. Mamma, pabbi og Salvör systir hafa sko svei mér fengið að finna fyrir þessu líka. Og eins aðrir sem standa mér hvað næst. En eins og ég hef svo oft velt fyrir mér á þessum undanförnu 10 mánuðum að þá veit ég bara ekki hvar ég væri stödd án þeirra. Og yfirkeitt reyni ég nú að eyða ekki alltof miklum tíma í þær pælingar, mér verður bara óglatt...
en það er hins vegar á hreinu að ég væri sko ekki heil á sálinni ef ég hefði ekki allan þennan stuðning á bak við mig sem ég finn svo greinilega úr öllum og hinum ótrúlegustu áttum. Að sjálfsögðu er ég mjööög heppin að þessu leiti. Það eru nefnilega alveg ótrúlega margir í henni veröld hérna sem hefur það svo 1000 sinnum verra en ég og þurfa að standa algjörlega á eigin fótum. Þetta mundi maður jú kalla lán í óláni.Nú er ég aftur komin í kleinu í sambandi við þennan skóla minn. Enn eina ferðina er ég orðin óákveðin og veit ekki alveg hvað ég á að gera. Ég var búin að ákveða að hætta þessu bara, var komin alltof langt eftirá til að ég sæi fram á að ég gæti náð að vinna þetta upp fyrir lok annarinnar og var þess vegna eiginlega hætt að hugsa um námið þannig séð. En svo kom Ingibjörg skólameistari í heimsókn hingað í gær (ótrúlega notarleg, mætti hingað með fallegan sumarblómvönd bara svona til að kíkja í smá heimsókn. Það mættu sko margir skólameistarar taka hana til fyrirmyndar en mérfinnst það sko vera fyrirmyndarvert að sinna hverjum nemenda svona persónulega fyrir sig). En allavegana að þá hvatti hún mig til þess að halda áfram og gefast ekki upp á náminu, það mætti alveg finna einhverjar leiðir til að meta eitthvað af þessu og eitthvað. En ég veit ekki hvernig þetta fer allt saman... Það verður bara að fara með námið eins og með allt annað í lífi mínu þessa dagana; þetta verður bara allt að hafa sinn gang, kemur í ljós þegar það kemur í ljós... Að sjálfsögðu er það alveg óendanlega súrt að geta ekki ákveðiið eigin útskrift sjálf. Ef ekkert hefði komið uppá þá væri ég að klára stúdentinn núna eftir rétt rúmlega mánuð!!! OOhh, það er svooo súrt að það liggur við að það lykti!!
En það er alveg ótrúlegt hvað það hefur mikil áhrif á mann að lesa góðar fréttir af öðrum sem eru að berjast við sama sjúkdóm og maður sjálfur. Eins og nýlegasta dæmið núna er hún Þuríður litla sem læknarnir voru farnir að missa trúna á að þeir gætu eitthvað gert fyrir. En hvað gerist. Jú, jú það verður kraftaverk! Og það er það sem er málið. Eftir að hafa lesið um það hvernig æxlið hjá henni tók allt í einu upp á því að minnka bara sísvona þá hefur það gefið mér heilmikla von og bjartsýni. Að sjálfsögðu er þetta allt saman mjög persónubundið, hjá sumum gengur bara einfaldlega verr en hjá öðrum og öfugt, maður verður bara að vera við öllu búinn en það er alltaf þessi sami grunnpunktur/grunnhugmynd: Að missa ALDREI vonina og trúna á að ná heilsu. Sama hvað það kostar, fólk telur þig kannski vera að ganga af göflunum en það eina sem þú ert í rauninni að gera er að bjarga sjálfri/um þér. Og talandi um að ganga af göflunum, þá má ég til með að segja frá einu soldið merkilegu, að mínu mati allavegana. Í vetur lét Þóra, vinkona mín að vestan, mig fá hálsmen sem pabbi hennar hafði gefið henni þegar hún var yngri og hún trúði, og trúir enn, að það sé einhver máttur eða e-ð í þessu hálsmeni. Nú, nú, ég hef haft það um hálsinn í þeirri trú og von að það muni kannski geta gert eitthvap fyrir mig. Málið er að sjáfsögðu að leita allra leiða og hafa trú á öllu því sem gæti mögulega hjálpað til. En svo fór soldið merkiegt að gerast. Ég veit að hitaveituvatn er alls ekki gott fyrir svona skartgripi og passa mig þess vegna á að fara aldrei með þá í vatn hérna fyrir sunnan og það sama átti við um þetta hálsmen. En af einhverri ótrúlegri ástæðu varð hálsmenið alveg kolsvart og ljótt eftir að hafa verið með það í dáldið langan tíma. Þetta er alveg ótrúlega skrítið en það er eins og eitthvað segi mér að ég eigi að hafa þá trú að þetta sé líkaminn að losa sig við sjúkdóminn í gegnum hálsmenið. Við mamma keyptum svona hreinsir í dag (svo að það er allt í lagi með hálsmenið þitt Þóra mín
) og hreinsuðum það eins vel og við gátum svo að það er bara eins og nýtt núna en einhvernvegin er mín tilfinning sú að það hafi á einhvern ótrúlegan hátt náð að hreinsast út hluti af sjúkdómnum með þessum svarta lit. Þetta er aveg ótrúlega skrítin tilfinning og ég skal alveg skilja þann sem les þetta yfir og telur mig hálfgeggjaða en af einhverri ástlæðu er ég bara viss um að svona sé og að með því að hafa þetta hálsmen um hálsinn takist mér smátt og smátt að hreinsa þennan viðbjóð úr mér. Ég veit að þetta sljómar alveg stórfurðulega en þegar maður hefur ekki á annað að trúa en trúna á að maður muni læknast á einhvern hátt, þá verður maður að vera nógu ótrúlega opin fyrir öllu því sem gæti hjálpað manni, sama hversu brjálað sem það kann að hljóma. Ég hef jú fengið að reyna það nokkrum sinnum sjálf, auk þess að hafa heyrt hinar ótrúlegustu sögur af hinum ótrúlegustu atvikum. En það skiptir ekki máli hvaðan gott kemur og trúin á að maður nági heilsu, hvaðan svo sem sú trú kemur, er alltaf góð og þess vegna hef ég alveg leyft mér að halda í þessa trú og mér líður bara einhvernvegin betur við það. Ég ætlast sko alls ekki til þess að hver svo sem les þetta yfir skilji hvað ég er að fara en það er mjög erfitt að útskýra þetta svo að ég áfellist ekki þá sem hafa einhverjar efasemdir um þetta. Það vill bara oft einhvernvegin fara svo að þegar maður hefur ekki á neitt að stóla á nema sína eigin trú, þá er maður einhvernvegin svo opin fyrir því að ja, kannski ekki alveg hvað sem er en hátt í það, geti hjálpað manni á eiinhvern hátt og ég held að það sé alveg örugglega satt að svo lengi sem maður hefur trúna þá er alltaf von og þegar einhver von er til staðar þá er alltaf möguleiki. Um leið og trúin hverfur þá er ósköp fátt eftir, í rauninni ekkert nema bara að leggjast niður og bíða eftir að eitthvað, eða ekkert, gerist... Það er mjög erfitt að útskýra þetta og ég held í rauninni að þetta verði ekki útskýrt í einni svona stuttri og lítilvægri bloggfærslu, nei, nei, það er án efa hægt að skrifa um þetta heila bók, en málið er að sjálfsögðu að hver og einn hefur sína eigin trú og það er einhvernvegin alveg ótrúlega erfitt að breyta trú einhvers, sama hver það svo sem er. En ég vona samt að ég hafi náð að gera mig nokkurnvegin skiljanlega svo að þið náið svona meginpointinu með þessu öllu saman.
En jæja, ætli ég fari nú ekki bara að segja þetta ágætt í bili. Ég er ekki enn búin að gera það alveg upp við mig hvað ég á að gera í sambandi við þennan skóla minn en það er orðið ansi lítið efttir af önninni svo að umhugsunarfresturinn fer að renna út. Ég held ég þurfi bara að koma mér í samband við kennarana mína og sjá til hvað þeim finnst best að gera í stöðunni. Svo verður bara tíminn að leiða þetta allt saman í ljós, eiins og svo ótrúlega margt annað sem við mennirnir fáum ekki stjórnað.
Ætla nú að reyna að láta ekki líða svona langt á milli færslna næst en stundum er eins og það verði bara einhver glæsileg stífla í kollinum mínum, sem er í rauninni ekkert annað en stífla af hugmyndum sem ég á erfitt með að koma í orð og þegar mér svo loksins tekst það þá á ég soldið erfitt með að átta mig á því hvort að það sem ég er að setja hérna niður sé nægilega skiljanlegt eða hvað... en þetta verður bara að fá að duga í bili.
Heyri í ykkur fljótlega.
Knús og kossar. Ykkar blómarós, Guðbjört Lóa
Breyting á plani a.Guðbjört Lóa Sæmundsdóttir
Ég ætla bara að hafa þetta stutt núna en mér fannst ég bara verða að setja inn það allra nýjasta. Í gær og í fyrradag fór hóstinn að aukast mikið, verkirnir um allan líkamann smátt og smátt að ágerast og í gærkvöldi náði það hápunkti. Mér leið vægast sagt ömurlega! Var illt allsstaðar, átti erfitt með að draga andann og til að toppa allt þá fór ég að hósta upp svona líka kræsilegum blóðkögglum eða blóðlirfum. Virkilega ógeðslegt!! Mamma hringdi í heimahlynninguna sem hringdi síðan í lækninn. Bæði hjúkkan og læknirinn mættu hingað á Lindargötuna. Valgerður læknir skoðaði mig eitthvað og tók þá ákvörðun að hækka sterana!! JÆKS!! Og ég sem má sko ekki við því að fá stærra andlit eða bæta meiru á ákveðna líkamsparta sem vill svo skemmtilega til að vilja stækka við inntökuna á þessu blessaða lyfi... Ég er að verða eins og bolti!!
Samkvæmt öllu ættum við fjölskyldan að vera að fara út á flugvöll í nótt og fljúga út til Þýskalands, njóta lífsins í sólinni, hitanum og góða veðrinu. En nei... Læknarnir ræddu stöðuna mína í dag og voru allir sammála um að það væri ekki áhættunar virði að fara í flugvél upp í svona þrýsting og eitthvað svona bla... Sumsé, hvorki Frakklandsferð né Þýskalndsferð. Ég er eiginlega að verða svolítið þreytt á þessu.. En ég er samt ótrúlega fegin að fyrst að þetta þurfti að koma upp á á annað vorð, að það gerðist þá áður en við fórum en ekki eftir að við komum út. Hver veit nema við sætum þá bara föst í Þýskalandi næstu vikurnar vegna þess að ég fengi ekki leyfi til að fljúga heim. Ó, nei þá er ég bara fegin að þetta gerðist í gær! Og Þýskaland er ekkert á förum og alltaf hægt að fara þangað seinna.
Það hafa sumsé orðið talsverðar breytingar á plani a sem ég var einhverntíman að dúlla við að setja saman og plan b er alls ekki tilbúið. Það verður því bara algjörlega að fá að koma í ljós, hægt og rólega, hvernig páskafríið verður...
En ég held ég segi þetta bara gott í bili.
Þangað til næst: Njótið lífsins ooog GLEÐILEGA PÁSKA!!!
Kv. ykkar Lóa blómarós
"Ég get ekki læknað þig"Guðbjört Lóa Sæmundsdóttir
Jamm, fyrirsögnin segir niðurstöðurnar svona í grófum dráttum en þessi orð fékk ég að heyra frá lækninum mínum í morgun þegar ég mætti, ásamt mömmu til að fá niðurstöðurnar úr rannsóknunum. Elsku læknarnir mínir, sem eru búnir að gera allt, reyna allt. Ég held að það sé muuun erfiðara að vera læknir en bara það að komast í gegnum inntökuprófið á læknadeildina. Ég er endanlega búin að missa áhugann á draumnum mínum sem hefur verið að myndast smátt og smátt í huganum síðustu 3 til 4 árin um að útskrifast sem barnalæknir eftir einhver x-mörg ár og bjarga svo lífum þessara kríla og um leið gera fjölskyldur þeirra og nánustu aðstandendur að hamingjusamasta fólki í heimi. Ég held að ég leyfi bara öðrum að gegna þessu hlutverki í samfélaginu...Niðurstöðurnar eru sumsé, svona þegar ég fer ítarlegar í þetta: Æxlið í hægra lunganu hefur stækkað og hægra lungað er eiginlega bara hætt að starfa. Þó gat Jón læknir greint eitthvert loftstreymi þegar hann hustaði mig en það var eitthvað voða ítið. Bettirnir í beinunum eru alir orðnir meira áberandi og nú hefur bæst við enn einn betturinn. Hann er á spjadhryggnum og útskýrir það verkina sem ég hef stundum verið að fá þarna neðst í bakið... Fínt að fá útskýringar á því sem hefur verup að valda manni hugarangri undanfarnar vikurnar.
Læknirinn sem ætlaði að skoða hnútana tvo sem ég sagði frá í gær komst ekki svo að við mætum aftur á Landsann á mánudagsmorgun og þá kíkir hann á þetta en Jóni fannst þetta alveg geta verið það sama (eða svipað) því sem fannst í síðunni í sumar. Það er hins vegar alveg óákveðið hvenær þeir verða teknir eða hvort þeir verði eitthvað teknir yfir höfuð. Það sem er að gerast inni í líkamanum er svo miklu alvarlegra en þetta smáræði svo að ég má eiginlega bara ráða því hvort þeir krukki eitthvað í þessu eða ekki. Allavegana verður ekkert gert áður en við förum út ti Þýskalands.
En það voru þó ekki bara slæmar fréttir sem rigndi yfir okkur þarna í morgun. Onei, þótt ótrúlegt sé þá leyndist smá ljós glæta þarna í öllu myrkrinu. Læknarnir voru nefnilega búnir að búa sig undir að sjá muuun verri niðurstöður en þessar. Sumsé, þeir héldu að þetta væri orðið miklu verra, komið mun lengra, búið að vaxa mun hraðar og allt bara miklu, miklu svartara en raunin varð. Og þeir voru virkilega undrandi á því hvað mér hefur tekist að gera á þessum tíma síðan í janúar; vera allan þennan tíma fyrir vestan, halda uppá afmælið, geta stundað skólann (þótt það sé nú ekki mikið en þá eitthvað) og bara allt það sem ég hef verið að bralla. Í janúar voru þeir nefnilega orðnir mjög svartsýnir, jafnvel þó að við fjöskyldan tækjum ekkert sérstaklega eftir því, sem er kannski bara eins gott...
En það sem tekur við núna er sumsé bara óvissan. Ég held áfram á sprautunum og fæ að gera aðra tilraun með þessar töflur sem ég var á fyrir jól, talitómid (eða eitthvað svoleiðis) en þeir vildu að ég hætti á þeim vegna þess að þær gerðu mig bara þreytta og sljóa og þeim fannst gáfulegra að ég fengi að njóta lífsins hress heldur en að vera sísofandi þ.s. það hafði sýnt sig að töflurnar voru ekki að hafa tilætluð áhrif. Svo eru það bara vítamínin og bætiefnin sem ég tek til að halda þreki og orku. Hómópataremedíurnar held ég áfram að taka og einhvurt undra-töfraduft sem maður setur út í vatn x4 á dag. Það á að vera mjög gagnlegt og höfum við fengið að heyra hinar ýmsustu kraftaverkasögur af virkni þessa dufts. Svo er það að sjálfsögðu aðalvopnið: HUGINN. Maður kemst allt á viljanum, með trúnni á að maður nái heilsu og voninni um að svo verði. En það er erfitt að hafa stjórn á huganum... Púff, já það vita þeir sem reynt hafa... En þar sem það er ekkert annað sem stendur til boða, þá verður maður jú að nýta sér það. Jón sagði líka við mig að jafnvel þó það væri ekkert fleira sem þeir gætu gert þá mundu þeir samt styðja mig í öllu því sem ég hefði trú á og vildi reyna. Það er virkilega gott að vita af því!
En á svona tímum má maður alls ekki gleyma öllum kraftaverkasögunum sem maður hefur heyrt í gegnum tíðina af allskonar fólki sem sigrast á hinum ótrúlegustu tegundum af krabbameini sem læknarnir voru löngu búnir að telja ólæknandi. Og allar eiga þessar sögur það sameiginlegt að þær segja frá einstaklingum sem standa sjálfir uppi, eftir að læknavísindin hafa sagt pass, og neita því harðlega að gefast upp. Þeir fara sínar eigin leiðir. Leiðirnar eru mismunandi og í rauninni alveg jafn margar og fjöldi þeirra sem hefur tekist að sigrast á sjúkdómnum á þennan hátt. Sumir breyta mataræðinu, aðrir fara út í hugleiðslur eða eitthvað þannig (og innan þess eru svo hinar óteljandi mismunandi hugleiðsluaðferðir), leita til hómópata, grasalækna, andalækna eða annarra óhefðbundinna lækninga. Nefndu það bara! Hver og einn finnur bara það sem honum hentar og mín trú er sú að engin leið hentar tveimur og engin ein leið er sú eina rétta.
En jæja, nú ætla ég að fara að segja þetta gott í bili og fara að kíkja á matinn sem Rósa og Sigurrós voru að koma með hingað niður á Lindargötu. Eitthvað súper girnilegt frá Af næstu grösum. Mmmm...
Farið vel með ykkur!
Kv. ykkar Lóa blómarós